Make your own free website on Tripod.com


Ο Νόμος του Κύκλου
ή
της Επανόδου στην Μονάδα
 

Μυητικό Κείμενο των Ροδοσταύρων της Ανατολής

 

(c) 2000 Θεόδουλος για την παρούσα μετάφραση




Εισαγωγή
(του μεταφραστή):

Υπάρχουν τρεις Νόμοι, οι οποίοι πλαισιώνουν το ανθρώπινο όν ως δημιούργημα στον κόσμο της ύλης:

Το παρόν κείμενο εμβαθύνει σ' αυτές ακριβώς τις Αλήθειες. Πρόκειται για σημαντικότατο μυητικό κείμενο (ή μάλλον για απόσπασμα ευρυτέρου κειμένου) που ανασκευάζει την ευρέως διαδεδομένη υπεραπλούστευση περί "κάρμα".

Για να κατορθώσει κανείς να παρατηρήσει την δράση των εν λόγω Αληθειών στην ζωή του, απαιτείται βαθύς στοχασμός και συνειδητοποίηση, και όχι λογικές διερευνήσεις και εξαγωγή συμπερασμάτων.



Το Κείμενο:

Η φιλοσοφία αυτή βασίζεται επί δύο κυρίων Αληθειών:

Ο Νόμος της Επανόδου είναι η βάση της Αληθείας αυτής. Κάθε εκπόρευση, κάθε εκδήλωση στον ορατό περίβολο της Δημιουργίας, υπόκειται στον Νόμο της Επανόδου.

Ο Νόμος της Επανόδου, συμβολιζόμενος δια του Κύκλου, παριστάνει:


Κύριο Σχόλιο:

Η πολλαπλότητα των πνευματικών ή υλικών πράξεων των όντων που βρίσκονται στην ζωή είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Εν τούτοις, όσον αφορά στα άτομα, κάθε ιδιαίτερη πράξη εκπορεύεται από μία και μόνη πηγή: εκείνον ο οποίος παράγει την πράξη.

Κατά την γήινη ζωή του, ο άνθρωπος διατελεί υπό το κράτος μιάς συνεχούς παρεκκλίσεως ιδεών, η οποία πραγματοποιείται υπό μορφήν πράξεων μεταξύ τους διαφορετικών και αντιτασσομένων.

Εάν ο άνθρωπος παραδεχθεί ότι ο εαυτός του είναι πηγή πνευματική, τότε θα αντιληφθεί στον εαυτό του την ύπαρξη του μυστικού τούτου νόμου, του πρώτου αυτού Αρκανίου κάθε φιλοσοφίας και κάθε αληθείας: του Νόμου της Επανόδου.

Κάθε ανθρώπινη σύλληψη, περιερχόμενη στην πράξη, αποβαίνει εκπόρευση κυκλική, η οποία αναπτύσσεται επ' άπειρον. Ακολουθεί φανταστικώς μία τροχιά και επανέρχεται εκ του αντιθέτου μέρους προς την πηγή από την οποίαν απέρρευσε, σχηματίζοντας τέλειο κύκλο.

Σε τούτο έγκειται το μυστήριο της αλληλουχίας και της συνοχής των γεγονότων της ζωής του ανθρώπου, το οποίον κάθε βέβηλος αποδίδει -- μέσα στην αμάθειά του -- στην "μοίρα".

Οι ασυνείδητες δυνάμεις, οι οποίες δρουν στον παγκόσμιο μηχανισμό της δημιουργίας, είναι Πηγές, εκ των οποίων εκπορεύονται πράξεις πολλαπλές και αντιτασσόμενες, οι οποίες -- κατά την κυκλική τους διαδρομή -- συντάσσονται, κατόπιν εναρμονιστικής πάλης, για να επανέλθουν στο κέντρο της εκπορεύσεώς τους.

Τα εν τη ζωή όντα, πολλαπλά σε είδος, αριθμό και ποιότητα, είναι το αποτέλεσμα των εκπορεύσεων μίας εκ των μεγάλων φυσικών δυνάμεων. Συντασσόμενα κατά την επάνοδό τους και μετά την ποικιλία της διαδρομής, επανέρχονται στην πηγή από την οποίαν εκπορεύθηκαν, ως αποτελέσματα μοναδικά.

Τέλος, ο Νόμος της Επανόδου συνοψίζεται στο αποτέλεσμα της εκπορεύσεως μίας μοναδικής πηγής -- εκπορεύσεως η οποία ακτινοβολεί κατά μορφές πολλαπλές.

Κατόπιν κυκλικής διαδρομής σε ολόκληρο το Σύμπαν, οι μορφές αυτές συναθροιζόμενες εκ νέου σε κάθε σταθμό, περιορίζονται σε μία μοναδική μορφή, η οποία εισέρχεται και πάλι στην πηγή απ' όπου εκπορεύθηκε.


Περαιτέρω Σχόλιο:

Δύο αλήθειες αποτελούν την βάση αυτής της Δοξασίας:

Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι: Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι δύο Νόμοι επιτρέπουν την μελέτη των Αληθειών αυτών στο Παν (Παγκόσμιον Όλον): Από τις βάσεις αυτές απορρέει πλήθος δευτερευουσών αληθειών, μεταξύ των οποίων εμείς οι άνθρωποι θα μπορέσουμε να εννοήσουμε τον Νόμο της Ευθύνης ως Νόμο - Αρετή, η οποία αφού αποκτηθεί από τον άνθρωπο, του επιτρέπει να κάνει επακριβή διάγνωση της ζωής του και να την διευθύνει με σύνεση.

Εάν όμως λάβουμε υπ' όψιν την μειονεκτική κατάσταση του ανθρώπου ο οποίος περιπλανάται στον Κόσμο και ο οποίος υφίσταται αποπλάνηση λόγω του διαχωρισμού των υπερουσιών, θα αντιληφθούμε ότι κάποια προσπάθεια είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο, ο οποίος θέλει να ανακτήσει την κανονική του αξιοπρέπεια. Εξ ού προκύπτει η ανάγκη μίας ασκητικής, την οποία δίδει η Μύηση (στην Αλήθεια).


Το Πεπρωμένο:

Το σχόλιο μιλά για την αλληλουχία και την διαδοχή των γεγονότων στην ζωή του ανθρώπου και λέγει ότι ο άνθρωπος αποδίδει την διαδοχή αυτή στην "μοίρα".

Ευρισκόμαστε ενώπιον τριών Νόμων: του Πεπρωμένου, του Μοιραίου και της Θείας Προνοίας, τους οποίους πρέπει να μελετήσουμε.

Το Πεπρωμένο είναι ο Νόμος της Επανόδου της Πνευματικής δράσεως του ανθρώπου στην δημιουργία.
Κάθε πνευματική απόρροια του ανθρώπου είναι στοιχείο που οικοδομεί το πεπρωμένο του. Ο μη σκεπτόμενος άνθρωπος δεν έχει πεπρωμένο και υφίσταται το Μοιραίον. Η περίπτωση αυτή είναι σπάνια. Από αυτήν όμως την απόλυτη ασυνειδησία μέχρι της απολύτου συνειδήσεως υπάρχουν αναρίθμητα πεπρωμένα διαφόρων βαθμών και κατηγοριών.

Στον άνθρωπο, η πνευματική εκπόρευση είναι εξαιρετικά ποικίλη και ανάγεται στην δεύτερη προαναφερθείσα βασική Αλήθεια. Το Πεπρωμένο υπάρχει επειδή υπάρχει η Επάνοδος. Εάν η εκπόρευση χανόταν, καμμία συνέπεια δεν θα επήρχετο και -- κατ' ακολουθίαν -- δεν θα υπήρχε ούτε Πεπρωμένο.

Δεδομένου ότι το παν στην φύση δημιουργήθηκε από ένα συνειδητό κίνητρο και ότι οι χρησιμοποιούμενοι παράγοντες είναι δυνάμεις -- άλλοτε μεν συνειδητές, οπότε και διευθύνουν, άλλοτε δε ασυνείδητες, οπότε διευθύνονται -- όλα τα αποτελέσματα μπορούν να προβλεφθούν. Εκείνο που μας καθιστά ανίκανους να προδιαγνώσουμε τα αποτελέσματα, είναι η άγνοια όσον αφορά σ' αυτές τις δυνάμεις της φύσεως, την έντασή τους και τον συνδυασμό τους.
 

Πνευματική δράση του ανθρώπου είναι κάθε κατεύθυνση, επιλεγείσα εκ προθέσεως, η οποία δίδεται στο άτομο από το πνεύμα του ανθρώπου -- κατεύθυνση καλή ή κακή, φύσεως τέτοιας ή άλλης.

Με μία λέξη, ό,τι αποτελεί την βεβαιωτική εκδήλωση της Θελήσεως του ανθρώπου, είναι παράγων ο οποίος υφαίνει το Πεπρωμένο. Όλες οι σκέψεις μου, οι λόγοι μου και οι πράξεις μου είναι εκδηλώσεις της πνευματικής μου δράσεως, εφ' όσον ως άνθρωπος είμαι τριαδικός, συγκροτούμενος από πνεύμα, ψυχή και σώμα.

Η δράση αυτή είναι εσκεμμένη, συνειδητή ή ασυνείδητη. Γενικώς, ό,τι αποκαλούμε ασυνείδητο είναι έλλειψη λογικής, έλλειψη κρίσεως ή γνώσεως. Η πρόθεση, ωθούμενη από το αυτεξούσιον, δίδει ύπαρξη στην πνευματική αυτή δράση, η οποία εκδηλώνεται ή όχι, είναι ορατή ή αόρατη, αντιληπτή ή μη, καταφανής ή κρυφή.

Στην παγκόσμια πλάστιγγα, κάθε πνευματική δράση, εκδηλούμενη είτε ως σκέψη, είτε ως υλική πράξη, έχει την βαρύτητά της. Αφού αποκρυσταλλωθεί, δρα ορατώς ή αοράτως και παρασύρει προς το σημείο της εκπορεύσεώς της τα μετριαστικά ή πλεονεκτικά αποτελέσματα της εκπορεύσεώς της.

Όπως εγώ ο ίδιος σύρω κατόπιν μου τα διδάγματα της πείρας μου, τους καρπούς της εργασίας μου ή τις θλίψεις της αφροσύνης μου, έτσι και η πνευματική μου δράση σύρει κατόπιν της ό,τι παρήγαγε, καρπό ή συνέπεια, κατά την διάρκεια της κυκλικής της διαδρομής.

Εκ τούτου συνάγεται ότι η πνευματική δράση επιστρέφει στον άνθρωπο, αφ' ενός μεν εμπλουτισμένη, εάν οι πράξεις της είναι θετικές, αφ' ετέρου δε πτωχότερη, μολυσμένη και ασθενής, εάν οι πράξεις της είναι αρνητικές. Καθηλώνεται τότε στην ψυχή του ανθρώπου, κατά το μάλλον ή ήττον ισχυρά, και αναλόγως της φύσεως των όσων απέκτησε. Δηλαδή, επανέρχεται στον άνθρωπο συνεπιφέροντας σπέρματα ολέθρου ή στοιχεία ζωής.

Οι πνευματικές πράξεις του μέλλοντος επηρεάζονται από την ξένη αυτή συνεισφορά, η οποία καθορίζει και πάλι την φύση και την αξία αυτών. Μήπως το σώμα του ανθρώπου δεν μπορεί να διαμετακομίζει σπέρματα ασθενειών, τα οποία δέχθηκε κατά την διάρκεια των σχέσεών του με τους ομοίους του; Τούτο μάς οδηγεί στην ανάγκη του εξαγνισμού, ο οποίος είναι επανόρθωση -- ας πούμε -- του Πεπρωμένου. Για πολλούς, η σωτήρια πείρα χρησιμεύει ως μέσον ανάλογο.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, είναι σχετικώς κύριος του Πεπρωμένου του, το δε ευεργέτημα της Μυήσεως στην Αλήθεια συνίσταται στο να τον καθιστά ικανό να το τροποποιεί. Η Μύηση αποκαλύπτει στον εκλεκτό της τις Αλήθειες οι οποίες είναι ικανές να του προσδώσουν όσο το δυνατόν τελειοτέρα συνείδηση, ώστε η πνευματική του δράση, εκλεκτική ή εσκεμμένη, να είναι παράγων ευεργετικός κατά την επάνοδό της στο σημείο της εκπορεύσεώς της.

Τελειώνοντας τα περί Πεπρωμένου, θα πούμε ότι ο Νόμος της Ευθύνης μπορεί και οφείλει να καταστεί ο οδηγός Νόμος του ανθρώπου, υπαγορεύοντας σ' αυτόν την εκλεκτικότητα στις εσκεμμένες πράξεις του, έτσι ώστε να είναι σε θέση να λαμβάνει υπ' όψιν τις συνέπειες που συνδέονται προς τα αίτια -- αυτές καθ' εαυτές τις πνευματικές του πράξεις.

Τούτο αποτελεί την κανονική κατάσταση του ανθρώπου. Όποιος φθάσει στο σημείο αυτό, ονομάζεται άνθρωπος αναγεννημένος, διότι χρειάζεται μία νέα -- ας πούμε -- γέννηση, για να παραδεχθεί κανείς αυτή την αλήθεια. Είναι δε πράγματι αναγεννημένος, διότι γι' αυτόν δεν υπάρχουν πλέον τα τεχνάσματα του παλαιού ανθρώπου, ούτε ο φόβος και ο σκεπτικισμός, ο οποίος σε πολλούς είναι απότοκος της άγνοιας. Ο άνθρωπος αυτός έχει συνείδηση εκείνου το οποίον οφείλει να πράξει επί της Γης. Γνωρίζοντας την αξία του και την αδυναμία του, είναι ικανός να δημιουργήσει το Πεπρωμένο του.

Καταλήγοντας, θα πούμε ότι το Πεπρωμένο είναι συνέπεια των πραγμάτων που εξαρτώνται από τον άνθρωπο. Ενώ το Μοιραίον οφείλεται σε αίτια που δεν εξαρτώνται από αυτόν. Για πληρέστερη εξήγηση, θα πούμε ότι το Πεπρωμένο, μολονότι βρίσκεται στα αίτια που εξαρτώνται από τον άνθρωπο, περιλαμβάνει επίσης όλα τα όντα και τα πράγματα επί των οποίων δύναται να φθάσει η επήρειά του.

Εκ τούτου συνεπάγεται ότι ένα Πεπρωμένο συνενώνεται με το Πεπρωμένο ενός άλλου προσώπου. Ένας άνθρωπος δημιουργεί ή τροποποιεί δια της επηρείας του (πνευματικής του δράσεως) το πεπρωμένο ενός άλλου ανθρώπου. Για να βρίσκεται κάποιος σε αρμονία κατά την αναγκαστική αυτήν συναλλαγή επηρειών, πρέπει να εφαρμόζει την αρετή της Αμοιβαιότητος.


Το Μοιραίον

Το Μοιραίον είναι ο Νόμος του Κύκλου ή Νόμος της Επανόδου της δράσεως των παγκοσμίων πνευματικών δυνάμεων στην δημιουργία.
Ο ορισμός αυτός του Μοιραίου δεν αφήνει καμμίαν αμφιβολία όσον αφορά στην διαφορά που υπάρχει μεταξύ Μοιραίου και Πεπρωμένου. Το Μοιραίον είναι στενώς συνδεδεμένο με τους αρμονικούς ή μηχανικούς νόμους του Κύκλου Κόσμου.

(Κάνοντας μία διάκριση στα όσα είπαμε προηγουμένως, θα πούμε: κοσμικοί νόμοι αρμονίας για το Μοιραίο και ανθρώπινοι νόμοι αρμονίας για το Πεπρωμένο).

Όταν η πνευματική δράση του ανθρώπου προκαλεί διαταραχές, οι αρμονικοί νόμοι, οι οποίοι διέπουν τον Νόμο - Άνθρωπο, δρούν και επαναφέρουν την αρμονία, προκαλώντας "τιμωρίες" (συνέπειες πράξεων κακών) ή ευτυχία (συνέπειες πράξεων αγαθών). Διότι κάθε παρέκκλιση προς τα δεξιά ή τα αριστερά, προς τα άνω ή προς τα κάτω, προκαλεί μία επανόρθωση, την οποίαν οι νόμοι αρμονίας είναι επιφορτισμένοι να επιφέρουν.

Στον Κόσμο, οι θάνατοι που προκαλούνται από το Μοιραίον αντισταθμίζονται δια των γεννήσεων, διότι το Παγκόσμιον Παν κατέχει έναν καθορισμένο τύπο σε αξία, ισχύ και δράση. Με άλλα λόγια, το Παν κατέχει σύσταση η οποία τροποποιείται από τις ταλαντεύσεις της πλάστιγγος της Δυάδος και διαρκώς αποκαθίσταται από ανάλογες (αντισταθμιστικές) ταλαντεύσεις. Στον άνθρωπο, εφ' όσον η Θέληση τροποποιεί ευεργετικώς ή δυσευνοϊκώς το καθεστώς, καθίσταται απαραίτητη μία αποκατάστση.

Το Πεπρωμένο της ανθρωπότητος περιλαμβάνει κύκλους πολλών χιλιετιών και για να φθάσει στην ομαλή της κατάσταση ανοίχθηκαν κύκλοι μεγάλης εκτάσεως, οι οποίοι δεν θα κλείσουν παρά μόνον όταν η συνολική εξέλιξη του Νόμου - Ανθρώπου φθάσει στο προβλεφθέν σημείο. Η εξέλιξη οφείλει να πραγματοποιηθεί φυσικώς, δηλαδή ομαλώς. Ένας σπόρος δεν αυξάνει παρά μόνον όταν το έδαφος είναι κατάλληλο για την εξέλιξή του, πολλές δε είναι οι επιπτώσεις πρόωρης πνευματικής δράσεως. Στις περιπτώσεις αυτές δημιουργείται μία στάση, ο δε κύκλος αποπερατώνεται σε άλλη εποχή. Τίποτε όμως δεν χάνεται από την πνευματική δράση.

(Οι Ναϊτες ήταν μία τέτοια πρόωρη προσπάθεια).

Από τις παραπάνω παρατηρήσεις μπορεί κάποιος να αντιληφθεί από τι εξαρτάται το Μοιραίον και τι το διακρίνει από το Πεπρωμένο. Το Μοιραίον εξαρτάται από τους κοσμικούς νόμους αρμονίας. Οι κόσμοι, οι χώρες και οι άνθρωποι που ζουν στους κόσμους υπόκεινται στους νόμους αυτούς. Οι πλανητικές επήρειες εξαρτώνται από το Μοιραίον.

Ο άνθρωπος, αν και έρμαιο του Μοιραίου, δεν πρέπει να πτοείται απ' αυτό, διότι πολλοί είναι οι δρόμοι τους οποίους χρησιμοποιεί η Υπερτάτη Συνείδηση για να δώσει στον άνθρωπο τα μέσα να το αποφύγει (...) Εκτός δε τούτου, υπάρχει πάντοτε ένα όριο και -- παρά το Μοιραίον -- ο άνθρωπος προστατεύεται επαρκώς για να αποκτήσει την συνείδησή του ως όν και να δημιουργήσει την προσωπικότητά του.

Το Μοιραίον δεν πρέπει να εμπνέει κανέναν φόβο σ' όποιον έχει την βεβαιότητα της αθανασίας του και της συνεχίσεως της προσωπικής και συνολικής εξελίξεως. Η προσωποποιηθείσα οντότητα καθηλώνεται επί της Γης λόγω περιστάσεως θεληθείσης άνωθεν και για ορισμένον χρόνο.

Το Μοιραίον δεν είναι τιμωρία, όπως διατείνονται μερικοί. Είναι μία συμβολή ή ευθέως (συντασσομένων) ή αντιτασσομένων επηρειών, ευνοϊκών ή δυσευνοϊκών, που εξαρτώνται αποκλειστικώς από τους νόμους του Κύκλου Κόσμου. Θεωρούνται καλό ή κακό ως προς εμάς.


Η Θεία Πρόνοια

Η Θεία Πρόνοια είναι ο Νόμος του Κύκλου ή Νόμος της Επανόδου των Θείων Δυνάμεων στην δημιουργία.
Οι Θείες Δυνάμεις ακτινοβολούν και διαπερνούν το Παγκόσμιον Παν. Τα πράγματα και τα όντα εμποτίζονται από αυτές. Το Παν λούεται στην ακτινοβολία των Θείων Δυνάμεων. Αυτές είναι οι οδηγοί τόσο των ανθρωπίνων πνευματικών δράσεων που παράγουν το Πεπρωμένο, όσο και των κοσμικών πνευματικών δράσεων που παράγουν το Μοιραίον.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι κακές συνέπειες του Μοιραίου είναι θέλημα της Θείας Προνοίας. Όταν ο άνθρωπος υφίσταται τις συνέπειες αυτές, μόνον η υλική του οντότης θίγεται, αφού το σώμα του είναι κοσμικό στοιχείο.

Όταν ο άνθρωπος διάγει ζωή εναρμονισμένη προς τις Θείες Δυνάμεις, η πνευματική του δράση είναι ευεργετική, το δε (θετικό) Πεπρωμένο του είναι εξασφαλισμένο. Η Θεία Πρόνοια είναι η Θέληση του Θεού, εκδηλωμένη αναλόγως προς την θέληση και την συγκατάθεση εκείνων οι οποίοι την αναγνωρίζουν. Η Θεία Πρόνοια εισδύει βαθύτατα εντός του όντος, το γνωρίζει κατά την αόρατη ζωή του και το προστατεύει κατά την ατομική του ζωή.